This is MADHAVARAJAN's blog page, wherein i have plans to exhibit my creative skills especially in the areas of story writing. All stories and articles that come in this page would be original and my own brain. My blog has few more pages (click OTHER PAGES)i would like you to see all my articles and post your valuable comments
என்னவளை பார்க்கச் செல்கையில் "இந்த தாகம் பெரிதாக", இருப்பதை உணர்வேன்
அவளிடம் ஆவலுடன் என் காதலை தெரிவிக்க "ஓ யெஸ் இப்போ", என்று நேரம் கூறும் அவளைக் கண்டபின் வீடு செல்கையில் "இந்த உள்ளம் கேட்குமே மோர்" ஆனால் அவள் பெப்ஸி அல்ல குடித்து தாகம் தீர்க்க அவள் என் இரத்தம், என் உயிர்ரோட்டம் உயிர்ப்பிக்க
i am a hypocrite at every instant of my life i act good before my students my parents and friends Eureka! People say i act when i'm natural my act doesn't act when its me alone EVEN THEN i couldn't unleash the ME for i'm bounded within four walls and left without the pain-giver!
எனக்கு கஷ்டம் வரும் வேளையில் அவள் என்னுடன் இருப்பதில்லை அவள் இல்லை என்று புலம்புகிறேனா கஷ்டத்தை கண்டு கலங்குகிறேனா என்று சோதிப்பாலோ? அவளின் நிசப்தத்தை எண்ணி இதயம் இருக்குகிறது கஷ்டங்களை எண்ணி மனது மடிகிறது எடுக்கவோ? கோர்க்கவோ? எதை எடுக்க? எதை கோர்க்க? அவள் இருந்தும் இறக்கிறாள், இறந்தும் இருக்கிறாள். என் காதலி என்ன யானையா? இருந்தும் ஆயிரம் பொண், இறந்தும் ஆயிரம் பொண். யானை தான் போலும்! காதல் யானை, காதலி யானை. வாழ்க்கை வாட்டுகிறது, காதலியும் வாட்டுகிறாள். யானை சவாரி செய்ய இஷ்ட்டம் இல்லை எனக்கு யானையான காதலே, யானையான கஷ்ட்டங்கலே என்னை மிதியுங்கள், அல்லது வேறு யானையை துரத்துங்கள்
ஒரு மாலை பொழுதில் அவளே என்னை அலைபேசியில் அழைத்தால். அவள் வீட்டில் பல பிரச்சனைகள் என்றும் அவற்றையெல்லாம் அவள் ஒற்றை ஆளாக சமாளிக்க வேண்டும் என்பதையும் தெளிவு படுத்தினால்.
மீண்டும் ஒரு வார இடைவேளை... மீண்டும் ஒரு மாலை பொழுதில் அவளே என்னை அலைபேசியில் அழைத்தால்.
"என்னடா ரொம்ப நாலா உன்ட நான் பேசல நீயும் சண்ட போடல, அதுக்கு என்ன திட்டவும் இல்ல!", ஆச்சர்யப்பட்டாள் என் மாயா.
"எனக்கு நீ தான் உலகம். எனக்கு நி மட்டும் தான் பிரச்சனை, ஆனால் உனக்கோ ஆயிரத்து எட்டு பிரச்சனை, அதுல நானும் ஒன்றாக விரும்பல. i love you forever and miss you forever", என்றேன் நான்.
சந்தோஷமாக வீட்டுக்கு நடந்தால், தெரு முனை வந்தவுடன் என்னை பார்த்து புன்னகைத்து விட்டு திரும்பினால் கண்களில் காதல் சந்தோஷத்துடன்.
எங்கே போகலாம் என்றால் எதோ ஒரு கோவிலுக்கு என்பது அவள் பதிலாக இருக்கும். ஒரு நாள் அவள் ஆசைக்கினங்க ஒரு கோவிலுக்கு அழைத்துச் சென்றேன். அவள் அந்த கோவிலுக்கு புதிது, நானும் தான். நான் அந்த கோவிலின் வழிப்போக்கன் மட்டுமே.
"நேத்து இந்த கோவிலுக்கு வந்தேன் உனக்கும் புடிக்கும்ம்னு தோனுச்சு... இனிக்கு வந்துட்ட", காதலியிடம் பொய் சொல்வதும் ஒரு சுகம்தான்.
"பரவாலையே நல்ல பெரிய கோவிலா தன் இருக்கு."
அவள் கண்கள் கோவில் உலா வந்தன. என் கண்கள் பிள்ளையார் போல அவளை மட்டும் சுற்றியது.
"எவ்ளோ சிலைகள் இந்த கோவில்ல! நல்லா இருக்கு டா", பரவசம் அடைந்தாள் என் அழகி.
"ஆமா நேத்து கூட இவ்ளோ சிலைகள் இல்ல. உன்ன பார்த்த ஜனங்க தான் இப்படி ஆகிடாங்கனு நெனைக்குறேன்", என்றேன் நான்.
"எப்படி ஆகிட்டாங்கலாமா?", வினவினால் ஆவலோடு.
"இப்படி ஒரு அழகு சிலை நடக்கும்போது நாம் யாரும் குறுக்க வந்திரகுடாதுன்னு நினச்சு சிலையா ஓரஞ்சிருபாங்க", விளக்கினேன் நான்.
"சாமி தான் பா சிலையா இருக்கும்", என்றால் தப்பிக்க.
"நீ எனக்கு சாமி தான் பிள்ள", விடவில்லை நான்.
"அப்ப நீங்க என் உறைஞ்சு போகல சார்?", அவள் விடுவதாக இல்லை.
"உன்ன பார்த்து உரையாமல் உன் பின்னால் இது போல் எப்போதும் திரிய வேண்டும்னு இந்த பக்தனுக்கு அருள் புரிஞ்சது மறந்துருச்சா என் சாமி?"
"நீ தான் என்ன காப்பத்தனும்", வெட்கத்தில் இறைவனிடம் முறையிட்டால். நான் உறைந்த நிமிடம் அது.
Kamala Das is famous Indian woman poet. She writes poem in support of feminism. Her poems are marked with frankness and courage. She, unlike other women poets, is more daring and expresses her thoughts openly against men, customs and other women too. The poem Punishment in Kindergarten talks about Kamala Das’ childhood day wherein she went on a picnic, which did not allow her to enjoy and relish life.
Kamala Das was called as Madhavi Kutti at her young age. When the poem opens, Kamala finds herself in a more commanding position and capable of taking her own decisions. Unlike in those old days of early childhood where she recalls the mental pain caused by her kindergarten teacher; a woman wearing a blue frock throwing negative words at her like the throwing pots and pans, to devastate that honey-coloured peace of mind that dwells in a peaceful child. The teacher used to torment Kamala by her words saying that she was a peculiar child; strange often in an unpleasant way; who is reluctant to join others for a play.
On the lawn, Madhavi Kutti’s classmates sit together sipping sugarcane juice-turning at each other's faces, chatting and laughing their way to glory. Indeed children are funny things. They laugh at the expense of other's tears of sorrow in mirth; formal laughter or happiness. She buried her face in the sun-warmed hedge; a row of bushes growing close together and she smelt the flowers and the pain in the same manner to fuse or melt (ore) in order to separate the metal contained.
After being punished, her words are muffled and the laughing faces of her friends are only a blur. The years have moved on speedily and have stopped briefly at rare incidents of sad events. At last, she discovers that she has discovered that she has found an adult peace. There is no need to remember that picnic day while in kindergarten when she laid hidden by a hedge, watching the steel-white sun standing lonely in the sky.
